Polska ustawa prawo farmaceutyczne jest narodową implementacją dyrektywy europejskiej 2001/83 dotyczącej procedur dopuszczania produktów leczniczych do obrotu oraz wymagań dla wytwarzania, reklamy, obrotu produktami leczniczymi, ale również szeregu innych europejskich dyrektyw w tym dyrektywy dla badań klinicznych 2001/20.

Część pierwsza ustawy zawiera definicje produktów leczniczych oraz innych terminów użytych w dalszej części ustawy. W części definicji zawarte są również wymogi związane z danym produktem.

Kwestie związane z rejestracją leków, importem równoległym i importem docelowym, wymaganiami dla rejestrowanych produktów leczniczych oraz obowiązkami podmiotów które uzyskały pozwolenie reguluje część II ustawy. Wynikające z tej części akty wykonawcze dotyczą formatu dokumentacji wymaganej przy rejestracji produktów leczniczych (CTD dla produktów ludzkich, NtA dla produktów weterynaryjnych),  podstawowych procedur rejestracyjnych - procedury narodowej, procedury zdecentralizowanej i wzajemnego uznania, uproszczonych procedur rejestracyjnych dla produktów farmakopealnych, homeopatycznych, czy tradycyjnych produktów roślinnych, jak również obowiązków podmiotów posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu. Omówiono tam również kwestie importu równoległego, importu docelowego, monitorowania działań niepożądanych i zmian porejestracyjnych.

W częsci IIa ustalono podstawowe wymagania dla prowadzenia badań klinicznych, obowiązek ich rejestracji, uzyskania zgody komisji bioetycznej i tzw. świadomej zgody uczestnika badania.

W części III zapisano zasady wytwarzania produktów leczniczych (m.in. konieczność uzyskania zezwolenia na wytwarzanie wydawanego przez GIF) i zasady prowadzenia inspekcji farmaceutycznej. Jednym z aktów prawnych wynikających z tej części ustawy jest rozporządzenie w sprawie dobrej praktyki wytwarzania GMP (jest to obowiązujący standard dla wytwarzania wszystkich leków), będące przełożeniem przewodników GMP wydanych przez komisję europejską.

Część IV dotyczy reklamy produktów leczniczych, w tym m.in. zakazu reklamy produktów Rx skierowanej do konsumentów.

Część V, VI i VII regulują zasady obrotu produktami leczniczymi wynikające z tzw. GDP czyli dobrej praktyki dystrybucyjnej i odnoszą się kolejno do podmiotów uprawnionych do obrotu poszczególnymi kategoriami produktów leczniczych, warunków i procedury dla zakładania hurtowni farmaceutycznej oraz wymogów dla zakładania i prowadzenia apteki.

Część VII określa zasady funkcjonowania inspekcji farmaceutycznej oraz zasady wstrzymywania w obrocie i wycofywania z obrotu produktów leczniczych oraz współdziałania organów państwowych w tej dziedzinie.